Canım Kardeşim,
27 Kasım 1984 günü sabaha karşı doğum haberini aldığımda tüm dünyaya haykırdım; küçücük ayaklarım ve minicik boyumla bütün apartmanı dolaştım, her kapıyı çaldım, sevincimden bağırıyordum ‛Kardeşim oldu!’diye. O günden beri 23 yıl boyunca seninle birlikte bu yolda yürümek, gerektiğinde koşmak bana inanılmaz keyif verdi. Senin gibi bir kardeşe abilik yapmak ise beni her zaman onurlandırdı. Bu seneler zarfında bana yaptığın can yoldaşlığı ve kardeşlik için sana sonsuz minnettarım.
Berk’im biz seninle benim askerliğim dışında hiç ayrılmadık ki sensiz bir hayatı kabullenmem kolay olsun.  Seni üzmemek için başarması zor olsa da senin kadar güçlü olmaya çalışıyorum.
Hayatta bazen susmanın en iyi cevap olduğunu, sevginin insanları birleştirdiğini, saygılı olmanın kişiyi yücelttiğini, dürüstlüğün en büyük erdem olduğunu, prensiplerin insanı ileriye götürdüğünü anlatarak 23 sene bana destek verdin, her zaman yanımda oldun, benimle ağladın, benimle güldün, kısacası mükemmel bir kardeşlik yaptın.  Benim yapamadıklarım için ise hakkını helal et can yoldaşım. 
Eğer bir insan için bu kadar çok güzel söz yarıştırılıyorsa ve herkes övgüyle bahsediyorsa, eminim cennetin kapılarını sonsuza dek açmışsındır adamım.  O melek kalbinle her zaman iyi yerde olacağından hiç şüphem yok.
Nur içinde yat canım kardeşim…
Kuter İncircioğlu

Sevgili Oğlumuz, BERK’imiz,
Ne yazık ki mezuniyet coşkusunu tadamadan ayrıldı aramızdan.  Oysa biz onu bekleyen parlak bir gelecek, mutlu bir yaşam, güzel günler hayaliyle sevgi ile eğitip, özenle büyütmüş, gururla izlemiştik 23 yıl boyunca. 
O bizim güneşimizdi içimizi ısıtan, ışığımızdı yolumuzu aydınlatan, sevgi odağımızdı mutluluk veren, güleç yüzümüzdü neşe katan, yaşam gücümüzdü bizi ayakta tutan.  Derin ve olgun kişiliğinin ardındaki çocuksu ruhuyla şaşırtır, kalp kırmaksızın şakalaşır, hayattan zevk almasını bilirdi.  Hayvan sevgisiyle, sporcu kişiliğiyle, insanlara olan ilgi ve merhametiyle sevilir, başarılarıyla anılırdı. 
Dürüstlüğü güven verir, zekâsı hayran bırakır, efendiliği saygı uyandırır, coşkusu neşe saçar, sevgisi sımsıkı sarardı.  Belki biraz hırslı ve inatçıydı ama ona kızamazdınız ki… O buna izin vermezdi.  Gerginseniz susar, karşısındakini ısrarlı görünce üstelemez, uygun zamanı bulunca yinelerdi görüşlerini. 
Ancak ne hayalleri, ne onu tanıyanların sevgisi, beğenisi, ne ailesinin tutkusu, ne gençliği, yakışıklılığı, ne zekâsı, ne tedbirli oluşu, ne inançları… Hiç ama hiçbir şey onu bu çok erken ölümden koruyamadı.  Mezuniyetine 8 ay varken 14 Ekim 2007 günü çok kıymetli, çok özel varlığımız, BERK’imiz, atının üstündeki o muhteşem görüntüsünü anılarımızda bırakarak ayrıldı aramızdan.  Bir gün sabaha karşı gelmişti sessizce herkes uyurken, yine bir gün sabaha karşı uçtu gitti öbür âleme yine sessiz, yine herkes uyurken…
Trafik canavarı onun yaşam bağını kopardı ama o bizimle biz var oldukça yaşayacak…
İncircioğlu Ailesi

O kadar zor ki bişeyler yazabilmek, ama eminim en iyi de sen anlarsın beni, bana benzediğin için. Her şakalaşmamız, birbirimize takılmamızda nasıl gülerdik. Baş başa dertleşip birbirimizden tavsiye alırken de bilirdik ki biz kardeş kadar yakın kuzenleriz. Gülmelerimizi, GS ve futbol sevdamızı, o müthiş zekânı, iyiliğini, dürüst kişiliğini; senle buraya sığdıramayacağım o çok güzel 23 seneyi ve tabii ki bana seslenişini hiçbir zaman unutmayacağım. Hep aklımda ve kalbimde olacaksın ta ki kavuşacağımız güne kadar...
Yiğit Yalçınkaya